بدیع الزمان فروزان فر

بدیع الزمان فروزان فر

بدیع الزمان فروزان فر (استاد بزرگ ادبیات فارسی):

محمد حسن بدیع الزمان فروزانفر ادیب، محقق، شاعر و استاد دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۸هـ .ق در بشرویه جنوب خراسان ولادت یافت. ادبیات و علوم قدیمیه را در حوزه­های علمی خرسان در محضر ادیب نیشابوری فراگرفت و پس از آن در دانشسرای عاالی و بعد در دانشکده­ی معقول و منقول به تدریس پرداخت و چندی معاونت و ریاست دانشکده­ی الهیات را بر عهده داشت و سال­ها در مقام ریاست مؤسسه وعظ و خطابه مشغول به کار و عضویت پیوسته فرهنگستان را عهده دار بود. وی مدتی نیز به ریاست شورای عالی فرهنگ و معاونت دانشگاه منصوب شده بود. عمده­ی شهرت او در شناخت مولوی را احاطه بر ادبیات عرب و فارسی بود. سفرهایی به عربستان، هند، مصر و انگلستان داشت.

تألیفات: سخن و سخنوران، رساله در تحقیق احوال و زندگی مولانا جلال الدین محمد، خلاصه­ ی مثنوی، مباحثی از تاریخ ادبیات ایران، شرح احوال وی و نقد و تحلیل آثار فریدالدین عطار، شرح مثنوی شریف، مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی، احادیث مثنوی، تصحیح کلیات شمس، تصحیح ترجمه­ی رساله قشیریه، تصحیح معارف بهاءولد، زنده­ ی بیدار (ترجمه) (یاحقی، ۱۳۸۲: ۱۵۶-۱۵۷). فقدان او ضایعه­ ای بسیار ناگوار برای تاریخ و ادبیات و فرهنگ ایران زمین بود که در ۱۶ اردیبهشت ماه ۱۳۴۹ خورشیدی روی داد.

پیام بگذارید




Enter Captcha Here :